“Tien dagen lang waren wij op bivak, en we amuseerden ons daar rot, samen met alle soorten mensen werd het af en toe een zottenkot”

Jaja, in Lommel hebben ze het geweten dat Chiro Broechem daar 10 dagen vertoefde!
Het begon allemaal op 19 juli: 2 stralend oranje containers stonden voor het Franciscusheem klaar voor de reis van hun leven. Honderden zakken, valiezen, dozen en zoveel meer werden zorgvuldig en mathematisch verantwoord geschikt.

De volgende dag, nog in de vroege ochtenduurtjes, onder een al lekker warm zonnetje verzamelden enkele stevig gepakt en gezakte aspi’s en keti’s. Voor hen begon het toppunt van het jaar dan al, zij vertrokken namelijk op tweedaagse. Heerlijk weer, platte banden en vele andere Chiro’s kruisten hun pad. De pret kon alleen een beetje gedempt worden door een vreselijke stortbui s’avonds.

Ondertussen begon het ook stevig te kriebelen bij de andere groepen, voor hen was ook de grote dag dichtbij. Op 21 juli was het voor hen geen nationale feestdag, maar kampvertrekdag! Stralende, uitgelaten en hyperkinetische speelclubbers, rakwi’s en tito’s waren er klaar voor. ‘Lommel, be ready!’

Nadat alles en iedereen min of meer geïnstalleerd was, kreeg de Chiro hoog bezoek: ne rosse Rus. Hij had onze hulp nodig om een wereldreis te kunnen maken. Elke dag kwamen we in een ander land terecht. Zo hebben we India gezien, maar ook Ierland, Zuid-Amerika en Afrika. We bezochten de Aboriginals en de Joden. Er hing in Lommel een ‘multi-culti’-sfeertje dat werd opgeluisterd door de bijpassende muziek.

Op 24 juli kwamen ook de kleinsten ons vergezellen. Toch vreemd he, dat telkens wanneer die bengels er zijn, de Chiro te maken krijgt met een spokenplaag!

Programma’s van de afdelingen overlopen zou nog enkele bladzijden vergen, maar we kunnen ze als volgt samenvatten: verf zat er overal wel tussen: op papier, kleren, haar, … het zat op de meest vreemde (en soms ook onaangename) plaatsen. Ook modder en andere viezigheid ontbrak dit jaar niet. Tijdens de hete dagen vloeide ook het water rijkelijk. Eekhoorns, vossen en vogels in het Lommelse bos zijn getraumatiseerd door al die gillende Chirowieten (ondanks de moderne TV is de jeugd nog wel bang te krijgen door een simpele ‘boe’ in een donker bos). Er werd gezongen en bezonnen, gedanst, gemasseerd, geslapen, gedropt, geknutseld enz.

Orde werd dit jaar hoog in het vaandel gedragen: kamer of tent ni in orde, alles buiten! Ordelijke formaties zijn nog altijd een probleem, de ochtendvlaggengroet zingen is nog een groter probleem (zo vroeg en al zo hoog?!), opstaan zonder onmiddellijke koffieboost is nog steeds het grootste probleem. (of is dat de mannelijke leiding onder de douche krijgen? Thank God voor deo!)

Van zoveel spelen en kwelen krijgen zelfs doorwinterde Chirowieten een reuzehonger. Gelukkig hadden we een heel lieve kookploeg bij, die ons het lekkerste en smakelijkste eten voorschotelde! Waarvoor nogmaals dank.

Ook dit spetterende kamp werd naar goede gewoonte afgesloten met het kampvuur, waarna iedereen moe maar voldaan zijn bed inkroop. Er restte ons nog alleen veel opruimwerk en het uitwuiven van onze kindjes. Mama’s e